::

Nodame Cantabile หรือชื่อไทยว่า วุ่นรักนักดนตรี (เนชั่น)

 อาจจะเป็นที่รู้จัก หรือชื่นชอบของใครหลายคน แน่นอนว่า เราเลิฟๆเรื่องนี้มากจนต้องยกมาเขียน ตอนนีผูกพันจนเข้าขั้นคลั่ง อย่างที่ไม่เคยมีการ์ตูนเรื่องไหนทำได้ (ก็ขนาดเราขุดหนังสือเบโธเฟน กับไปคุ้ย Full Score (โน้ตที่รวมทุกเครื่องดนตรี ทุกแนวการเล่นสำหรับเพลงคลาสสิต คอนดัคเตอร์จะใช้สกอร์นี้ แชมเบอร์ และทริโอก็ต้องศึกษานะ)

  การ์ตูนเรื่องนี้เข้ามาประเทศไทยได้นานพอสมควรแล้ว และเวอร์ชั่น Live-Action ก็เข้ามาด้วย (เป็น DVD นะ ไม่เห็นฉายทีวี แต่ดีล่ะ เซนเซอร์บุหรี่กับเหล้าตลอดเรื่องแน่) เนื้อหาของเรื่องเกี่ยวกับดนตรีคลาสสิคในแง่มุมของคนรุ่นใหม่ที่มีความรัก และหลงใหลในดนตรีชนิดนี้อย่างล้ำลึก เนื่อเรื่องไม่จืดชืด หรือเลี่ยน ไม่มีการอัพเส้นสปีดรุนแรงแบบการ์ตูนบู๊ ดวลกระทะ หรือมีดซูชิ ใครที่คิดว่าเป็นนิยายตลาด ไม่หวือหวา หรือจะมองว่าเป็นนิยายนอกกระแส ถ้าได้อ่านแล้วเราคิดว่าอาจจะเปลี่ยนความคิดเลยค่ะ

เรื่องนี้ ออกมาแล้วสองภาค ภาคแรกจบที่ เก้าเล่ม ในบ้านเราขึ้นภาคสอง คือเล่มที่สิบค่ะ

เนื้อหาของเรื่อง จะโฟกัสที่การพัฒนาของตัวละครแต่ละคนในแง่ฝีมือ และการเอาชนะอุปสรรคต่างๆที่เข้ามาในชีวิต โดยมากจะเป็นอุปสรรคทางดนตรีที่เกิดจากจิตใจ การเอาชนะความกลัว และบาดแผลในใจ การเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ

นอกจากนี้ ยังเป็นเรื่องที่สร้างตัวละครน่าสนใจ ต่อให้เป็นคนเพอร์เฟคก็ยังมีข้อบกพร่อง (ประหลาดๆ) ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครก็น่าสนใจมากๆ ไม่ได้มีการเจาะจงแต่คู่พระนางเท่านั้นค่ะ น่าติดตามจริงๆ ข้อคิดก็เยอะค่ะ และคิดว่าคงเป็นกำลังใจให้หลายๆคนได้ไม่มากก็น้อย

ประเด็นที่หยิบมาใช้เป็นหัวข้อของเรื่องก็คือ ดนตรี โดยเฉพาะดนตรีคลาสสิค หยิบกันออกมาไม่ว่าเพลงของBach, Hydn, Mozart, Beethoven, Liszt ยัน Gershwin ที่เป็นยุคแจ็สแล้ว ผู้เขียนเลือกเพลงมาประกอบได้ดีมากๆ และเก็บข้อมูลในระดับดีมาก ไม่นั่งเทียนยกเขียนนะ แต่กว่าเธอจะเขียนเกี่ยวกับเพลงสักเพลง เธอจะนั่งศึกษาไปจนเข้าใจ เราไม่รู้ว่านักศึกษาดนตรีคนอื่นๆจะมองการใช้เพลงในเรื่องนี้อย่างไร แต่สำหรับเรา เมื่อลองค้นมาฟังดูก็พบว่า มันเข้ากันได้ดี และการ analyseเพลงก็ผสมผสานกับเรื่องได้ยอด

เราขอพูดเรื่องแบบ excerpt จากเรื่อง อาจจะสปอยล์ไปนิด แต่คงไม่เป็นไร ถ้าไม่สนก็ข้ามไปอ่านข้างล่างเลยค่ะ 

เริ่มแรกเรื่องนั้น ว่าด้วยพ่อยอดชายนายนักศึกษาวิชาดนตรี "จิอากิ ชินอิจิ" ผู้เป็นที่กรี๊ดกร๊าดของบรรดาสาวน้อย สาวใหญ่ ลามไปถึงสาวเทียม (และชายหนุ่มผู้ใฝ่ชายด้วยกัน อะฮ๊าง) บุคลิกพี่แกคือ นิ่ง สงบ สยบด้วยสายตา กับวาจาแดกดันแสบศัลย์ (ขอใช้คำว่าศัลย์ที่แปลว่า มีด นะ แกน่ากลัวจริงๆ) ฝีมือการเล่นเปียโนสุดจะฉมัง ขนาดว่าตำแหน่งท็อปเป็นของตาย หน้าที่แสดงในงานจบการศึกษาในฐานะดาวเด่นของรุ่นก็เหมือนรอแกเลย แถม แกยังเป็นเพอร์เฟคแมน เกิดมา รูปหล่อ แม่รวย (ตระกูลแม่โคตรรวย) พ่อดัง(เป็นนักเปียโนมีชื่อเสียงอินเตอร์) แฟนก็สวยอิ๊บอ๋าย การเรียนเลิศประเสริญศรี ระเบียบจัด รสมือเยี่ยม แถมทักษะทางดนตรี อย่างการบรรเลง หรือ sight reading (การอ่านโน้ตทันควัน-ดูแล้วเล่นทันที ไม่เคยได้ยินก็เล่นได้เลย เป็นทักษะสำคัญที่ต้องฝึกฝนสำหรับนักดนตรีค่ะ) จิอากิยังมีเป้าหมายชีวิตว่าจะต้องเป็นคอนดัคเตอร์ หรือ วาทยากร ให้ได้ ความสามารถทางดนตรีพร้อมมูลทุกประการ โดยเฉพาะการจับข้อผิดพลาด จุดบกพร่อง และการตีความบทเพลง แถมสมัยเด็กยังได้รับการชี้แนะจาก เซบาสเตียน วิเอร่า คอนดัคเตอร์ชื่อก้อง(ของจักรวาลโนดาเมะ) ที่เป็นคอนดัคเตอร์ระดับMaestro (วาทยากรมือฉมัง ระดับที่ได้รับยกย่องจากวงการดนตรีโลก...ง่า...อย่างToscanini หรือ Karajanสองคนที่กล่าวมาเป็นตัวอย่างเทพเจ้าแห่งการคอนดัคเยย งือ)

การเรียนเป็นคอนดัคเตอร์อาจมีสอนในระดับป.ตรี แต่แตกต่างจากการเป็นนักดนตรีที่ว่าความรู้แค่ป.ตรีนั้นสุดแค่พื้นฐานหางอึ่ง ต้องต่อป.โท แล้วเพิ่มพูนประสบการณ์จากการติดตามอาจารย์ หรือไปเป็นassistant แล้วให้ดีคือต้องไปเรียนที่เมืองนอก ในสถาบันหลักๆของดนตรี พูดง่ายๆคือ จงไปยุโรปซะแล้วจะรุ่ง (อย่างเวียนนา ปารีส เงี้ย)

จิอากินั้น หนทางสู่การเป็นคอนดัคเตอร์โกอินเตอร์สดใสยิ่ง ต่อให้แกมาสายเปียโน (ที่แกเฝ้าบอกว่า ไม่ถนัดเท่าไวโอลิน...ที่แกเทพได้อีก) ฐานะบ้านรึก็รวยจอร์จ แถมมีเส้นสายเอย อะไรต่อมิอะไรอีก ความสามารถก็มี

 เสียอย่างเดียว......กลัวเครื่องบินอุนจิขึ้นสมอง...แถมกลัวทะเลอย่างรุนแรง (แค่เห็นทะเลก็เข่าอ่อนแล้ว)

ดับฝันแกเสียสิ้นเชิง....กระทั่งเกือบๆจะเลิกเล่นดนตรีไปเลยทีเดียว

ความหงุดหงิดพีคสุดๆเมื่อนักเรียนของวิทยาลัยคนหนึ่งได้โกอินเตอร์ไปเรียนคอนดัคที่ยุโรป แล้วแกก็ดันไปทะเลาะกับอาจารย์สอนเปียโนของตัวเองอีก (ที่ซัดแกจนตกเก้าอี้) จนโดนไล่ออกจากคลาส ระหว่างที่เดินหงุดหงิดๆ จิอากิก็ได้ยินเสียงบรรเลงเปียโนบทเพลงโซนาต้า Pathethique โศกสลด)ที่พิศดารนักหนาจนแกบอกว่า มันช่างชวนสลด(ฝีมือคนเล่น) แต่พอๆฟังไป เอ๊ะ ถึงจะเล่นกระโดดบ้าง ขาดๆเกินๆ แต่ก็เป็นโซนาต้า Pathethique ที่จับใจ และถูกต้องตามกระบวนเสียด้วย ไม่ทันที่จะได้เห็นว่าใครเป็นคนเล่น...แฟนแกก็มาเรียก...ชั่วโมงต่อมาแกก็ซวยซ้ำเพราะแฟนเรียกไปเลิก...จิอากิเลยเมาหัวราน้ำกระเสือกกระสนกลับมาห้องพักได้แต่ไม่มีปัญญาเปิดเข้าห้อง นั่งหลับอยู่ไม่รู้เรื่อง....

นั่นแหละ เทวดาฟ้าสาปให้เขามาแหมะเด๊ะอยู่ตรงหน้าห้องตัวเองอย่างปลอดภัย ราวกับรอนางฟ้ามาโปรด

เพียงแต่ตอนแกตื่นแกกลับรู้สึกว่า นี่น่ะ "ฝันร้าย"

ในฝันแกได้ยินเปียโนโซนาต้าอันไพเราะ พอตื่นมางัวเงียก็เห็นหญิงสาวในชุดง่ายๆ หัวฟูๆ ดีดเปียโนรับอรุณ ท่ามกลางแสงในยามเช้า เล่นเอาจิอากิตะลึงเชียว...แต่มือที่กำลังยันจะลุกขึ้นก็ไปปัดโดนกระป๋องน้ำเก่าๆที่เป็นที่สถิตของปวงแมลงหวี่ สาวเจ้าก็หยุดเปียโนพลันหันมามอง จิอากิเริ่มได้สติสังเกตรอบตัว....

ขยะ....ดงขยะ...กองของเน่า รา และขยะๆๆๆๆๆๆ ล้อมรอบแกรนด์เปียโนที่หญิงสาวนั่งอยู่

"อ๊ะ นึกออกแล้ว" เจ้าหล่อนหันมาพูดกับเขา "รุ่นพี่จิอากินี่เอง"

อึก....นี่มัน....นักเรียนที่เดียวกับเรารึ

"จำเรื่องเมื่อคืนได้ไหมก๊ะ รุ่นปี้"

เพราะประโยคนี้แหละ จิอากิถึงกับเผ่นออกจากห้อง รีบไปล้างตัวทำความสะอาดฆ่าเชื้อล้างความซกมกของสาวน้อยที่อาจติดมา

 แต่ฝันร้ายไม่จบแค่นั้นหรอก เจ้าหล่อนน่ะยังมาหลอนเขาเรื่อยๆ สาวสุดเพี้ยนคนนี้คือ น.ส. โนดะ เมงุมิ จากฟุคุโอกะ นักเรียนแผนกเปียโน เรียกสั้นๆว่า โนดาเมะ จิอากิว่าตัวเองซวยสุดขีดแล้ว ยังมาพบว่าตัวเองโดนย้ายไปเรียนกับอาจารย์ของเด็กบ๊วย ไม่เท่านั้น...อาจารย์ยังเป็นที่ปรึกษาของโนดาเมะอีก

 แกไปเจอบทเพลงบริหารรูทวารของโนดาเมะเข้าก็หนาวเยือกแล้ว

 จิอากิที่perfect ได้รับมอบหมายให้ช่วยติวการเล่นเปียโนให้โนดาเมะ ด้วยบทเพลงโซนาต้าเปียโนสี่มือ (คือ การเล่นเปียโนคู่สองตัว สอดประสานไปด้วยกัน) ของโมซาร์ท

แค่คาบแรกก็จอดไม่ต้องแจว ด้วยโนดาเมะอ่านโน้ตได้ห่วยบรม อาศัยหูพิเศษของเธอฟัง จำ แล้วเล่น (ความสามารถนี้มีจริงๆ โมซาร์ทก็มีความสามารถนี้) แต่เธอเล่นไม่ตามแบบแผนสักนิด จนจิอากิบันดาลโทสะฟาดเจ้าหล่อนกระเด็น เปียโนของโนดาเมะผีเข้าผีออกเรื่อยๆ ไม่สบอารมณ์เขานัก

 จิอากิยิ่งอารมณ์เสียเมื่อแฟนเก่าไปซบนายแหนมป้าย่นแผนกคอนดัคที่โกอินเตอร์ แกก็ทำตัวเป็นพระเอกมิวสิคเขวี้ยงของแล้วออกไประเบียงจะดูบุหรี่ (จบเรื่องแกจะตายเพราะมะเร็งปอดไหมนะ โนดาเมะช่วยห้ามปรามที) แต่กลิ่นสาปสางฉุยหลุยก็ลอยมาเข้าจมูกจนเกือบอ๊อก....พอชะโงกไปหาต้นตอ ไอ้หยา....ดงขยะห้องยัยโนดะทะลักออกมา แถมมีของเหลวลึกลับหนืดเยิ้มมาห้องเขา ตามด้วยฝูงมด จิอากิทนไม่ได้บุกเข้าไปทำความสะอาดซะ (ตรงนี้ฮามาก ในLive Action เขาเก็บรายละเอียดตามการ์ตูนเด๊ะๆ) ท้ายที่สุด ห้องของโนดาเมะก็สะอาดเอียม โนดาเมะเลยเล่นเปียโนได้เสียงใสๆ ด้นเพลงสดไพเราะอีก จิอากิก็ชักสนใจแม่สาวคนนี้ แต่สนใจฝีมือเปียโนเธอนะ พอเหลือบไปเห็นนิ้วเรียวยาวซึ่งเหมาะกับการเล่นเปียโนอย่างยิ่งรู้สึกชอบ แค่นิ้วนะ แต่ตัวโนดาเมะนั้น แกไม่สนเล้ยยย

ไปๆมาๆจิอากิก็ชักเห็นความพยายามของโนดาเมะที่จะฝึกฝนบทเพลงเพื่อให้เขาพอใจ ต่อให้ไม่เก่งการดูโน้ตก็ยังฝีกซ้อมไปมาๆๆๆ จิอากิจึงใจอ่อนมาสอน โดยการเล่นพาร์ทของโนดาเมะให้ฟัง แล้วจำไว้ จากนั้นก็คอยเตือน คอยแก้ให้เรื่อยๆ แกสอนๆไป ก็ฟุดฟิดๆๆๆ กลับกลิ่นตุๆของสาวน้อย เจ้าหล่อนเล่นหมักหัวไว้ไม่สระมาสามวัน แกเลยฉุดเข้าไปห้องน้ำ (โหย น่ากลัวมากเลยอ่ะ ไม่โรแมนติกจั๊กกะติ๊ด) สระเสร็จแถมเป่าหัวให้อีก (แกว่าหงุดหงิดแล้วจะเผลอบำเพ็ญประโยชน์แน่ะ)

ระหว่างนี้เขาก็พยายามถามตัวเองว่าทำไมโนดาเมะถึงเล่นไม่ได้ดีอย่างต้องการเลย เขาทั้งตีทั้งดุโนดาเมะซ้ำแล้วซ้ำอีกก็ไม่ได้เรื่อง เอ๊ะ! ตี และ ดุแรงๆ...มันก็เหมือนที่อาจารย์พัดโบก (อาจารย์คนก่อนที่จิอากิทะเลาะด้วย) ทำกับตัวเองนี่ คอยบังคับให้เล่นตามที่ต้องการจนเขาเองก็เกลียด จิอากิยิ่งตาสว่างในหลายๆเรื่อง

ในตอนท้าย แทนที่จะให้โนดาเมะเล่นเป๊ะๆตามโน้ต เขาก็บอกว่า เล่นตามสบายเลย แน่นอน โนดาเมะเล่นตามใจชอบจริงๆ แต่จิอากิก็เล่นประสานอย่างสมบูรณ์แบบ อาจารย์เลยเดินมายิ้มเผล่ เผยจุดประสงค์แท้จริงว่า นี่คือบทเรียนปรับนิสัยของจิอากิ ให้เขารู้จักการยืดหยุ่นและสนุกกับดนตรี จิอากิจึงเริ่มแฮปปี้มากขึ้น....

แต่ก็ยังซวย(!?)ที่โนดาเมะหันมาตามติดแจเกาะไม่ปล่อย...สลัดไม่หลุด....จิอากิก็เลยเลยตามเลย (เอ็นดูด้วยลูกถีบเสมอ)

นี่คือจุดเริ่มต้นของ ซีรี่ย์นี้ ความสัมพันธ์ของโนดาเมะกับจิอากิก็เรื่อยๆ มีเตะถีบกันตามประสา จิอากิก็ยังปากร้าย แต่ก็ใจดีมากขึ้น แกมองโนดาเมะแบบรำคาญเป็นบางที แต่ก็มีน้ำใจมาช่วยติวช่วยสอนโนดาเมะ ซ้ำยังทำกับข้าวให้กินมันทุกวัน.....จนทุกวันนี้ ปาไปสองปีกว่าแล้ว!! 

เรื่องนี้จะเน้นมากๆที่การเอาชนะตนเอง มากกว่าเอาชนะผู้อื่น รวมทั้งความพยายามในการบรรลุจุดมุ่งหมาย ฟังแล้วอาจจะคล้ายการ์ตูนสูตรสำเร็จ แต่ความลุ่มลึกของเรื่องNodame Cantabile ไม่ได้สิ้นสุดแค่นี้ค่ะ

ประเด็นที่หยิบมาใช้เป็นหัวข้อของเรื่องก็คือ ดนตรี โดยเฉพาะดนตรีคลาสสิค หยิบกันออกมาไม่ว่าเพลงของBach, Hydn, Mozart, Beethoven, Liszt ยัน Gershwin ที่เป็นยุคแจ็สแล้ว ผู้เขียนเลือกเพลงมาประกอบได้ดีมากๆ และเก็บข้อมูลในระดับดีมาก ไม่นั่งเทียนยกเขียนนะ แต่กว่าเธอจะเขียนเกี่ยวกับเพลงสักเพลง เธอจะนั่งศึกษาไปจนเข้าใจ เราไม่รู้ว่านักศึกษาดนตรีคนอื่นๆจะมองการใช้เพลงในเรื่องนี้อย่างไร แต่สำหรับเรา เมื่อลองค้นมาฟังดูก็พบว่า มันเข้ากันได้ดี และการ analyseเพลงก็ผสมผสานกับเรื่องได้ยอด

เรื่องดนตรีในเรื่องโนดาเมะต้องยกมาพูดในหัวข้อถัดไป รวมทั้งการตีความวิจารณ์ของเราด้วย

ฮู้ยยาว

edit @ 11 Nov 2007 11:04:49 by KuRiKa

edit @ 18 Nov 2007 13:38:19 by KuRiKa