::

    เวลาคนพูดถึงการ์ตูนผู้หญิง ซีรีย์ญี่ปุ่น ละครเกาหลี ทำนองว่าพระเอกหนุ่มป๊อบ กับสาวแว่นที่ดูเชยๆ รักกัน พ่อแง่แม่งอน กันในรั้วโรงเรียน แล้วก็บอกว่ารักแบบนี้มีแต่ในเรื่องแต่ง?

    ไอ้ประเภทพระเอกเป็นหนุ่มกิจกรรม สดฮอต จนทำให้นางเอกสาวแว่นหมั่นไส้ นอกจากนี้ยังมีนางร้ายมาราวี เพื่อนนางเอกที่หลงรักเธอมาตลอด รักเก่าของพระเอก สารพัดเรื่องที่เป็นขนบนิยมการ์ตูนตาหวาน คนก็ชอบบอกว่า โอ๊ย อย่าไปเชื่อหรอก เรื่องแบบนี้มันไม่มีจริง ถึงมีมันก็ไม่มีทางเป็นคู่กันได้ตลอด....

    แล้วข้าพเจ้าเกิดมาได้ไงฟะ

     ใช่แล้ว......ข้าพเจ้าเป็นผลผลิตของคนคู่หนึ่งที่มีความรักเยี่ยงเรื่องข้างต้น นอกจากนี้ พระเอกของเรื่องยังเป็นคุณชายอารมณ์ร้อน ส่วนพระเอกเป็นสาวที่ค่อนข้าง...ปากคม ฮา เวลาเอาจริงก็น่ากลัว เป็นสาวที่ดูจืดๆแต่จริงๆแล้วเธอตั้งก๊วนกับเพื่อน.........ค่ะ....นั่นคือเรื่องของบิดา มารดาข้าพเจ้าเอง

      ฉะนั้นใครบอกว่ามันไม่มีจริงหรอก....เถียงคอขาด อีการ์ตูนน่ะยังน้อยไปค่ะ  เรื่องไม่ต้องไปเกิดเมืองนอกหรอก มันเกิดแถวๆท่าพระจันทร์นี่แหละ มักมีคนยุว่าเอาไปเขียนนิยายท่าจะขายดี ก็ไม่เลวนะ ที่สำคัญคือ หากเขียนก็คงต้องกล่าวถึงสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากทั้งสอง Happy Ending มันไม่ได้จบแบบ จบการศึกษาแล้วก็รู้ว่าแต่งงานกัน เพราะยังมีสิ่งที่พิสูจน์อีกหลายอย่าง เอ้อ มันก็สามสิบปีได้มั้งที่พ่อแม่ข้าพเจ้าแต่งงานกัน ทั้งสองคนก็เหมือน ไฟ กับไฟ มาเจอกัน ค่อนข้างแรง แต่เพราะเป็นไฟเขาก็เลยเข้าใจกัน บางทีก็น่ารักหนุงหนิงจนลูกเลี่ยน (อิจฉา หนูอยากมีแฟนมั่ง)

     บิดาของข้าพเจ้า เป็นคนที่....ป๊อบ.....เพื่อนฝูงรัก เป็นผู้นำ ตัวทำกิจกรรม ในขณะที่แม่ข้าพเจ้าเป็นเด็กเรียน เลคเชอร์เป็นที่พึ่งพาของเพื่อนๆ เมื่อบิดาข้าพเจ้าลงเลือกตั้งผู้แทนนักศึกษา.........มีแค่มารดาข้าพเจ้าที่ไม่ลงคะแนนให้......บิดาข้าพเจ้ามีแฟนเป็นคุณหนู แต่เธอก็มีอันต้องลาออกไปแต่งงาน ส่วนมารดาข้าพเจ้าก็มีแฟนอยู่แล้ว ทั้งสองคนก็เลยไม่ได้โคจรเจอกัน แต่แล้วมันก็มีวาระ และเวลา มารดาข้าพเจ้าเลิกกับแฟนเพราะการปลุกปั่นของนางร้ายนายหนึ่ง (ค่ะ นายหนึ่ง) บิดาข้าพเจ้าเลยได้โอกาส มิวายนางมารนายนั้นก็ตามมาราวีด้วยความหวงหนุ่มในสังกัด (จะภูมิใจในบิดาดีไหม?) เดชะบุญ นางมารรายนั้นโดนสะกัดดาวรุ่งด้วยฝีมือของแฟนเก่ามารดาข้าพเจ้าที่รู้แล้วว่านางร้ายนี่จ้องทำลายล้างชัดๆ บิดามารดาข้าพเจ้าเลยได้เป็นแฟนกันอย่างปลอดภัย

     จากปากคำที่ทราบ บิดาข้าพเจ้าจีบมารดาได้........เลี่ยนมาก และเอาชีวิตเข้าแลกทีเดียว...ไม่ว่าจะเป็นการยอมโดนผักบุ้งผัดร้อนๆราดเท้า (ให้เพื่อนๆรุมกันบังคับแม่ให้มา "รับผิดชอบ") ไปจนถึงการตะโกนบอกรักชนิดให้โลกรู้ (คนอื่นเขาบอกรักกันโรแมนติกๆ บรรยากาศพาไป บิดาบอกรักมารดาหน้าสวนงู เสียงดัง ท่ามกลางประชาชนคนใช้รถเมล์เต็มป้าย ข้าพเจ้าถามมารดาว่า รู้สึกไง? "อยากวิ่งเข้าไปให้งูกัดตาย")

     สมัยที่นักศึกษาออกมาเรียกร้องประชาธิปไตย์เดือนตุลา ที่นำไปสู่เหตุการณ์ 14 ตุลา บิดามารดาข้าพเจ้าก็ผ่านวัยเวลานั้นมาด้วยกัน หลังจากเรียนจบก็คบหากันต่อเนื่อง บิดาพามารดาข้าพเจ้าไปบ้านเกิดให้ญาติๆดูตัว บิดาฉลาด...ด้วยเกรงว่าจะมีอุปสรรค (???) เลยพาไปให้อาโก ของบิดาดูตัว ปรากฏว่าถูกใจ พา "หลานสะใภ้" ไปเปิดตัวทั้งตลาด...ต่อมาบิดาของข้าพเจ้าบวช มารดาก็ไป ไม่คิดอะไร แล้วก็ต้องถือหมอนแบบงงๆ (มารดาบอกว่าหนักมาก บิดาข้าพเจ้าต้องส่งกลับมาให้พี่สาวเอานุ่นออกเนื่องจากแข็งไป มันเป็นหมอนเย็บมือ)

    ครั้นแต่งงานอากงก็ได้ทำเซอร์ไพรซ์ใหญ่

      อนึ่ง พึงทราบว่าคนต่างจังหวัดอย่างที่โคกสำโรง ลพบุรี เวลามีงานใหญ่ๆ เช่น งานแต่ง งานบวช มักจัดงานที่ศาลาเทศบาลซึ่งโอ่โถง แต่เถ้าแก่เฮง เจ้าของโรงหนัง และโรงสี ยื่นคำขาดว่า "ต้องแต่งที่โรงสี"

      ดั้งนั้นจึงได้เกณฑ์คนเพื่อปฏิบัติการ "ล้างโรงสี" จัดการกับฝุ่นละออง ที่เกิดจากกระบวนการสีข้าว (รำ แกลบ ฝุ่น) ถูกจัดการเกลี้ยง สัตว์ทั้งหลายโดนย้ายที่ ตกแต่ง เสร็จแล้วก็ได้พื้นที่ตั้งโต๊ะจีนจำนวนมาก

      อากงของข้าพเจ้า......เอ่อ จากคำบอกเล่า เข้าใจว่าเป็นคนดุนิดๆ ทำอะไรจริงจัง ไม่อยู่เฉย ชอบก็ชอบมาก เกลียดก็เกลียดมาก ส่วนนิสัยอื่นๆ รู้สึกจะคล้ายข้าพเจ้ามาก (ข้าพเจ้าหน้าเหมือนอากงมาก รวมไปถึงท่าเดิน ท่านั่ง) อากงรักมารดาข้าพเจ้ามาก

 

     อากงเล่าเรื่องสมัยบิดาข้าพเจ้าเป็นเด็กแดงๆว่า ต้องเอาคนนึงใส่กระบุงหน้า คนนึงกระบุงหลัง หาบไป หนักมาก ลำบาก (บิดาข้าพเจ้าเป็นลูกแฝด มีพี่สาวฝาแฝด ตอนเด็กๆหน้าเหมือนกันมาก โตมา....ไม่บอกไม่รู้ว่าคลอดห่างกันนิดเดียว)

     ย่าหันมา "หึ ขี้โม้"

     ย่า...ข้าพเจ้าทันย่า ความทรงจำคือ ย่าเป็นหญิงชราฟันดำ กินหมากปากแดง ข้าพเจ้ายังเล็กมากตอนย่าเสีย ย่าเป็นผู้หญิงแกร่ง ขยัน ย่าแข็งแรงมาก......ย่ามีลูกแฝดตอนอายุสี่สิบหน่อยๆ เป็นท้องปิดท้าย (เก่งมะ)

    ย่าทำให้หลานมีหวัง หากได้ลงจากคานตอนสี่สิบก็ยังพอหวังมีลูก...อาจจะเป็นแฝด...(ฮา)

    ออกทะเลไปนาน.....แต่ก็ต้องสรุปแหละ เอาเป็นว่า หลังเรื่องรัก และการวิวาห์ของคู่รักมันก็ต้องมีเรื่องราวที่ตามมามากมาย อุปสรรคชีวิต และสารพัดพายุที่โหมเข้ามาพิสูจน์ หล่อหลอมคนสองคนด้วยกัน มันเปลี่ยนความรักความหลงโรแมนติกอย่างหนุ่มสาวไปสู่การเป็นเพื่อนคู่ชีวิตที่เคียงกันไป

    Happy Anniversary นะเตี่ย...แม่...

   แม่.....หนูยังอยากมีน้องอะ............ฮี่.......สามเดือนก่อนยังดีใจว่าแม่กลับมาตกไข่แล้วไอ้เราก็นึกว่าจะได้น้อง บู่วซซซซ์